در فرهنگ ایرانی، «رُستن» نه فقط به معنای روییدن، که به معنای رها شدن از قید و بندها و رسیدن به اصلِ خویش است. ست «رستا» روایتگر همین لحظه‌ی رهایی است؛ لحظه‌ای که دانه‌ای در دل خاک (رنگ بژ) یا در خنکای مه صبحگاهی (رنگ طوسی) جان می‌گیرد و قد می‌کشد. «رُستا» دعوتی است به زیستن در میانه‌ی مدرنیته، در حالی که ریشه‌هایمان در خاکِ هنر و وقارِ نیاکانمان استوار مانده است. این لباس برای زنی طراحی شده که رهایی را در سادگی، و زیبایی را در اصالت می‌جوید.